Żółtaczka to zażółcenie powłok skóry, białkówek oczu i błon surowiczych na skutek nagromadzenia we krwi znacznej ilości bilirubiny, barwnika, który tworzy się z hemoglobiny uwalnianej z rozpadających się krwinek czerwonych. Wtedy to rozpoczyna się proces odzyskiwania żelaza i ponownego wbudowywania go do nowopowstających krwinek czerwonych. Zależnie od przyczyny żółtaczki wyróżnia się następujące jej rodzaje: żółtaczka hemolityczna (jest spowodowana nadmiernym rozpadem krwinek czerwonych), żółtaczka zastoinowa (zwana też cholestazą, powstaje gdy zostaną zablokowane przewody żółciowe prowadzące z wątroby do jelita i bilirubina ponownie przechodzi do krwi), żółtaczka wątrobowa (jest wywołana chorobami zapalnymi wątroby, które uszkadzają komórkę wątrobową) oraz żółtaczka noworodków (rozwija się w ciągu kilku pierwszych dni życia, ponieważ komórka wątrobowa jest jeszcze niedojrzała). Leczenie zależy od rodzaju żółtaczki. Żółtaczka zastoinowa zwykle wymaga zabiegu chirurgicznego, zabiegu endoskopowego lub drenażu przewodów żółciowych w celu ich odblokowania. Odpoczynek, unikania alkoholu i innych substancji szkodliwie działających na komórkę wątrobową zaleca się w wielu chorobach wątroby.
Rzeżączka
Rzeżączka jest dość znaną chorobą weneryczną wywoływaną przez dwoinki rzeżączki, które przenoszone są drogą płciową. Bakterie rozwijają się świetnie w środowisku wilgotnym, w drogach moczowo – płciowych. W nieleczonym organizmie mogą przenikać układu krążenia i wysiewać się do innych tkanek powodując gonokokowe zapalenie stawów. Może również dochodzić do zakażenia serca, wątroby, nerek, a także innych narządów. Seks oralny lub analny czasem prowadzi do gonokokowego zapalenia gardła lub odbytnicy. Zakażenie u mężczyzn objawia się zwykle piekącym bólem przy oddawaniu moczu i ropną wydzieliną z cewki moczowej. U kobiet często brak jest wczesnych objawów, poza nienormalną wydzieliną z pochwy. Brak objawów może powodować rozwój nierozpoznanej w porę choroby oraz zapalenie narządów miednicy mniejszej. Jest to poważne zakażenie narządów płciowych, mogące wywoływać bezpłodność. Szybkie wyleczenie uzyskuje się dzięki stosowaniu antybiotyków, ale coraz częściej występują szczepy gonokoków odporne na antybiotyki. U wszystkich chorych należy po leczeniu wykonać kontrolny posiew bakteriologiczny, aby upewnić się do całkowitego wyeliminowania zakażenia.
Opryszczka narządów płciowych
Wirus opryszczki zwykłej zakaża skórę i błony śluzowe, wywołując bolesne i nawracające wykwity. Istnieją dwa podstawowe typy wirusa opryszczki: typ I, powodujący najczęściej opryszczkę pospolitą albo wargową, i typ II, występujący zwykle na narządach płciowych i okolicy odbytu. Opryszczka narządów płciowych rozprzestrzenia się głównie przez kontakty seksualne. Jej objawy pojawiają się najczęściej od dwóch do siedmiu dni po kontakcie seksualnym z zakażonym partnerem. Pierwszym objawem zakażenia jest świąd i podrażnienie narządów płciowych, po czym pojawiają się bardzo bolesne, pękające po kilku dniach pęcherzyki. Tworzą się z nich, równie bolesne, płytkie owrzodzenia skóry, które utrzymują się od jednego do trzech tygodni. U kobiet owrzodzenia mogą powstać w pochwie, na szyjce macicy i w cewce moczowej. Pęcherzyki mogą się też rozwinąć na rękach i ustach jeżeli zostały one zakażone w czasie stosunku. Inne możliwe objawy to bolesne oddawanie moczu, powiększeniu węzłów chłonnych, gorączka i złe samopoczucie. Chociaż owrzodzenie i inne objawy ustępują po kilku tygodniach, wirus pozostaje w organizmie i powoduje co pewien czas nawroty. Częstotliwość nawrotów jest różna.
Kiła
Aż do XX wieku kiła była chorobą śmiertelną dziesiątkującą całe populacje. W tamtym okresie wiedziano, że kiła jest chorobą przenoszoną drogą płciową, ale dopiero w 1903 roku stwierdzono, że wywołuje ją krętek blady, bakteria o kształcie spirali. Ponieważ poza organizmem ludzkim krętek zachowuje żywotność bardzo krótko, kiła pierwotna jest prawie zawsze wynikiem bezpośredniego kontaktu seksualnego lub oralnego z osobą zakażoną. Kiła wrodzona przenoszona jest na płód przez zakażoną kobietę. Kiła nieleczona przebiega zwykle w trzech stadiach: kiła pierwotna (charakteryzuje się pojawieniem jednego lub kilku bezbolesnych owrzodzeń, czyli objawu pierwotnego, w dwa – trzy tygodnie po zakażeniu), kiła wtórna (rozwija się w ciągu czterech – dziesięciu tygodni po zmianach pierwotnych i charakteryzuje falami niebolesnej wysypki skórnej występującej na całym ciele) i kił utajona (niesie możliwość nawrotów wysypki i innych objawów, mniej więcej u jednej trzeciej chorych rozwijają się poważne powikłania kiły utajonej, które mogą dotyczyć skóry, kości, nerwów, mózgu, serca i innych narządów wewnętrznych). Obecnie kiłę we wszystkich jej stadiach leczy się niemal wyłącznie penicyliną.
AIDS
AIDS, opisane po raz pierwszy w 1981 roku, nie jest pojedynczą choroba lecz raczej zespołem, w którym pojawia się wiele chorób, zwłaszcza zakażeń. Występowanie tych chorób spowodowane jest postępującym uszkodzeniem układu odpornościowego przez wirusa HIV. Przeniesienie wirusa następuje wtedy, gdy płyny ustrojowe osoby zakażonej, takie jak krew, nasienie, wydzielina pochwy, mleko matki, dostaną się do krwi osoby zdrowej. Wyjątkiem jest ślina, albowiem nigdy nie wykazano przenoszenia wirusa tą drogą. Na świecie najczęściej zakażenie wirusem HIV przenoszone jest drogą stosunków heteroseksualnych. Czas od zakażenia do rozwinięcia zespołu AIDS wynosi średnio dziesięć lat i przez ten cały okres kontakt z płynami osoby zakażonej może spowodować zakażenie. AIDS jest chorobą nieuleczalną, ale jest wiele leków opóźniających pojawienie się objawów, inne leki i szczepionki są jeszcze w fazie wstępnych badań. Chociaż żaden ze znanych leków nie przedłuża życia chorego – zarażonego, to niektóre z nich mogą przedłużyć okres dobrego samopoczucia, zwłaszcza wtedy, gdy ich podawanie rozpocznie się we wczesnym okresie zakażenia. Skuteczne jest podawanie dwu lub kilku leków.